Hergün yeni umutlarla merhaba diyorum güne.Takılıp mavi bir düşün peşine karışıyorum gökyüzüne...

Bazan hissettiğim tek şey bir bulantı...
Ne yüzler görmek, ne sesler duymak istiyorum.Hepsi her şey midemi bulandırıyor.

Islak yastığım bile yabancılaşıyor bazan. Gözyaşlarım kurumuş üzerinde tuzlu lekeler bırakarak.

BİTMEYEN BİR YOLCULUK ARZUSU BENİMKİ

En sona gitmek. Düşünmeden, yolların kıvrımlarında bırakıp duygularımı en sona gitmek...

Uyumakta yetmiyor artık. Uyanık gördüğüm kabuslar uykumda da bırakmıyor peşimi...

Ve korkuyorum. Gecenin karanlığından, günün puslu gri aydınlığından da...

Yalnızlığıma sarılıyorum; tek huzurum.

İçimde bir boşluk, midemde korkunç bir ağrı ve bulantımla yaşıyorum.

Ağlamıyorum...
Korkuyorum...

Hayatımdan ve gelecekten yeni sözcüğünü siliyorum. Her yeni aynı eskiye dönüşecek biliyorum.

Sakar bir çocuk misali dokunduğum her şeyi kırıyorum. Dokunmaktan ve dokunulmaktan da korkuyorum.

Bir masal kahramanı olsaydım şayet kahinler yalnızlığa mahkum edildiğimi söylerdi.

Mahkum muyum sahiden ya da ödülüm mü bu benim. Ne de olsa bir o var kalabalıkta, ıssızda...Yalnızlık her yerde...

Mutluluk!
Mutluluk; dağlarda bir avuç kardı elime aldığım anda eriyen...

Özgürlük! (Özgür müyüm?)

Ve YALNIZ MIYIM? (yalnızım)

Bir boşluğum her noktada...

Korkuyorum...

Kaçmak; zırhımı çıkarıp kaçmaya korkuyorum. Düşünmekten ve uyumaktan da...

Gidip yol kıvrımlarına akıtmak istiyorum gözyaşlarımı...

BİTMEYEN BİR YOLCULUK ARZUSU BENİMKİ
AMA
GİTMEKTEN KORKUYORUM

BİTMEYEN BİR YOLCULUK ARZUSU BENİMKİSİ....