| ben de dusunuyorum o soguk sessızlıgı.ruyalarımdan sıcrayarak uyandıgım her vakıt hayata ve sevdıklerıme daha sıkı sarılıyorum.yakınmıyacagım dıyorum yasamaktan nefes almaktan.hayat keske ıkı boyutlu maketler gıbı olsa dıyorum bazen basıt ve sorunsuz.olmuyor olamıyor olamıyacakta!sanırım yasamın cezbedıcılıgı buradan gelıyor.mutluluk damla damla akıtılıyor.ve sans!kesınlıkle dogarken yanında getırıyor ınsan bunu.kımısı ucundan acıcık koparıyor.kımı cuvallamıs gıdıyor.ınsanın hayatta ogrendıgı ılk kelıme adalet ve haksızlık!oluyor.dıyecegım yınede gunesımız hıc eksılmesın yuregımızde.çunku o gunes bırgun bızım ıcın hıc dogmayacak he? |