baharın son izleri hüküm sürmekte
sararıp dökülen yapraklar
ara ara sicim gibi yağan yağmurlar
ne sıcak nede soğuk arada kalmış ısı
ve hüznün ruzgarları
ardından bakan el sallayan yürekler
ağlamaktan yorulmuş gözler
aynı sahneyi defalarca yaşamış
yanlızlıklar
sensiz bu şehir hep ağlar biliyormusun
ben sustukça çoğalır haykırışlar
gögüs kafesimi yırtacak kadar güçlü
çırpınış...
duman karası ve sis örtmüş önümü
nerede güneş ne taraf ilkbahar
birazdan akşam olacak
yine bu şehre sensizliğin hüzü yağacak
gitmen gerek biliyorum...
duyguseli