Hiçbir şey söyleyemedim. Nehirler öylece aktı geçti hayatımızdan. Sen hiç bilmedin ben her gün aynı rüyayı gördüm. Silik bir dokunuş oldu aşk tenimde. Sen başka alemlerde gezindin ben aynı sokaklarda ağladım. Yorgun düştüm; aç düştüm sözlere. Sihri bozuldu cümlelerimin. Ve ben hiç gocunmadan yüreğimden bir parça koparıp vardım söz sarrafının rüya kapısına. Heyhat ben yüreğimden parçalar bozdurup senin için sözler aldım. Ey umuduna tutunduğum sana yazmak için yüreğimden parçalar bozdurdum.
Rüya Kırıkları bir yok oluş mudur? Bir şarkı mı? Kim biliyor sırrını; hiç kimse. Bu bir eziliştir aşkın karşısında ve gururdur geçmişe inat. Ama ey “Uzağımdaki Berraklık” bilesin bende bitip tükenmeyen bir şeydir bu. Sıyrılıp hayalin yağlı ilmeğinden sana koşuyorum. Yollara harfler dizdim basıp da yanıma gelesin diye. Dilek ağaçlarına cümleler bağladım benim olasın diye. Ama cesaret edipte bakamadım yüzüne. Sen hiç bilmezsin bunları sen hiç bilmezken beni, ben seninle tutuşmaktayım.
Baksana yandıkça yüreğim aşkın tütsüsü dağılıyor rüyalara. Sonra kayboluyorum bir dostun kabusunda; korkuyla uyanıyorum senin rüyana.