Gözlerimizden köprüler kurmuştuk,bizi bize baglayan,aşkın her iki yakasını biraraya getiren;sevda köprüleri... Dudaklarımızdan yürek okşayan cümleler kuruyorduk,tırnak içine alınmamış bize ait cümleler...Parmak uçlarımızın dokundugu her tuş bir harf yazıyordu sevdamızın yürek defterine.sonra aşk kokan mesajlar çıkıyordu meydana.Yogun bir aşklaşma trafiginde bulmuştuk kendimizi.Kimbilir,kimbilir belki bir aşkı paylaşıyorduk;kendi kendimizden bile habersiz...Ve birbirimizden uzak...
(İnsanlar aşkın tanımını yapıyorlardı hâlâ...) Her dolunay gecesinde buluşuyorduk seninle;aramızdaki uzak mesafeleri koruyarak...
Buluşuyorduk seninle çünkü,birbirimize dolunaylı gecelerde gökyüzüne dogru uzanan bir bakış uzaklıgındaydık.Bir dolunay tüm mesafelerini kapatıyordu aşklaşmaların. ve tüm uzak ama yakın sevgilileri kavuşturuyordu birbirlerine.. Sanki gece dolunaya vermişti bu zorlu görevi...
-Sadece dolunay mı?
tabi ki hayır! Yıldızların göz kırpmaları,ve hilal haliyle ayın gülümsemesi... Özlem çeken sevgililere vuslatı muştuluyordu sanki... Ya gece olmasaydı ne yapardı aşıklar?!
(İnsanlar savaşmaktan söz ediyorlardı hâlâ...)
Biz her gece,yıldızların altında,kendimize ait cümlelerin az kullanılmışlarından,demet demet güller deriyorduk. Ki,güller ancak karşılıklı sevenlerin yakalarında yakışıklıdırlar. Güller,en çok o zaman anlamlarını ifade ederler...
Biz,bülbülü referans almıştık,kendimize;aşkta. Sözlerin bazen kurşun olabilecegine inandıgımızdan,hep sevgiye,hep barışa,hep aşka ve hep umuda kıpırdıyordu dudaklarımız...
Biz,bülbülü referans almıştık kendimize. Ve anlıyorduk gülün halini(Yoksa sever miydik dikenli bir çiçegi?!),seviyorduk dikenlerini ve kendisine adanmış nagmeler sıralıyorduk... Sesimiz bir sevgilinin sesi kadar çirkin veya güzeldi... Ama bunun ne önemi var ki,tek dikkat ettigimiz,sözlerin anlamıydı ve birde o sözlerin bize bize ait olmaları ve yüregimizden dudagımıza dökülmeleriydi... Biz,bülbülü referans almıştık kendimize...
(insalar ihanetin bedelini hesaplıyorlardı...)
Sen,hayalim.
Yarınım.
Sen,yeşile sevdalı,mavi tutkunu... Gözlerindeki ışıltıyla,gözlerimi alan;Güneşim...
Güzelligini ancak güllerin ifade edebilecegi;Sevda gülüm...
Gül-i Zârım...
Umut kuşundu yüregime konan...
Ve derinligini okyanusyadan,rengini bir iç denizden alan gözlerinde ki ışıltıydı,gözlerime yakamozları düşüren...
Yüregim,yüregim ne icarlık,ne de satılıktır! Sana hepten hibe ettim gülüm... Bilirim ki,mirasyediler gibi harcamazsın beni!
İçinde senin için güller biriktirdigim ve sana hepten hibe ettigim yüregimin,gönüllü bekçisiyim şimdi...
Bir güle,güller biriktirmek sana anlamsız gelebilir ama ben sana anlatamam bir gülün anlattıgını... Anlatabilseydim seni anlatırdım sana...Yaşarım taa yürekten,yanarım da,ama anlatamam;bülbülün,güle anlattıgı güzellikte... işte bu sebebten güller biriktiririm... Ben seni bütün çiçeklerin içinde dikenlerinle sevdim... N'olur ayıklama dikenlerini gülüm!
(insanlar anlam'ların' kargaşasında boguluyorlardı...)
Sen,bütün güzellikleri içinde barındıran;Sevda Gülüm
Sen,yoklugunda varlıgını sevdigim
Sen,beynimin kıvrımlarında gizli;umutlu düşüncem
Sen,hayalim
Sen,gül'er'yüzlüm
Sen,ruhumun bütün kapılarını ardına açık tuttugum,Tanrı Misafirimsin.. Nasıl istersen öyle gel-gir ruhuma...
(insanlar hâlâ senden bahsettigimi sanıyorlar!.)
oysa ben,düşleriyle de mutlu olabilen bir insanım