Çözümsüz bir karmaşa gibi her şey

Yaşıyorum ama anlamı yok yaşadıklarımın

Bir girdaba girmişim çözümsüz sorularla harcıyorum zamanı…



Yorulan benim,

Yoran benim…

Geceye emanet ediyorum

Cinsiyetsiz ve kalpsiz kelimelerimi

Her birinde ayrı bir sitem,

Her birinde ayrı bir öfke.

Çözümü zor

Anlamı olmayan sözler bırakıyorum

Arkamda bıraktığım adımlarıma…



Kan kırmızı düşlerim

Toprak rengi hayallerim

Öfkem beyaz

En umulmadık yerd4 çıkıyor kırgınlıklarım

Sinsi bir düşman gibi…



Gülmeyi unutmuşum

Unutulmuş bir gece

İtilmiş kör bir suskunluk

Anlamsızlıklarda kayboldukça yazmak istiyorum…



Her geçen dakika

Her geçen saniye daha çok acıtıyor beni

Sonu olmayan adımlar atıyorum

Bir yerde hayallerimi bozguna uğratırken

Umutları topluyorum yeni meyve vermeye başlamış bağlarda



Uzun süredir aynalarda soru sormayı unutmuşum

Sessiz bir sakinlik var koylarımda…



Mahrem suç işlemiş gibi ruhum

Utangaç…



Aslında ne hayatla nede zamanla sorunum var benim

Sorunum kendimle…

Gitmelerin tutsağı olan ben

Unutuluşların baş kahramanı ben,

Suskunlukların tek sahibi olan ben

Sorunum kendimle

Korkaklığımdan bulaşıyorum dünya’ya zaman’a



‘ayrılıklardan olsa gerek sabahlar gecikiyor’



benim hiç sabahlarım olmadı

saçlarımda güneş

gün ışığını beklemedim hiç

avuçlarımda menekşeler

gece yıldızları bekledim hep



gecedeki yağmurların kızıyım ben

asi sessiz ve suskun…

geceye yakışıyor ruhum

saçlarımda yıldızlara…