-1.-

Bilmezdim ben en unutmaz dedikLerimin unuttuğunu, kırlangıc kuşLarın da uçabiLdiğini... saf bir çocuğun oyun halindeyken aşık oluşunu, bir de yosunun kayaya sarılışını, işte bunları anladığım vakit, herşeyi yok ettiğimin göstergesiydi, içimdeki acıyı otobüse bindirip, yoLcu'm diye ismini anmamla başlamıştı, ne güneşin rengini biliyorduk, ne de gecenin karanlığını, sürüklenmiştik, bir yerlerden bir yerLere, sonra ...
sonra yağmurlar yağmaya, güneş hiç doğmamaya başladı ne kuşlar ucuyordu ne de yosun kayaya sarıLıyordu, deLi gibi, kış gelmişti tüm tümcelerime, benligime ve rengime,
akıyordum sana hiç düşünmeden, kumpas dolu bir kumardı bu, enkazLarı vardı, candan can'ı aLmaktı, varLa yok arası bişeydi, hiç düşünemez hale gelen insan oğLunun titrettigi kaLp idi.

"İhanettim büyüktü, karşıLanmazdı bedeLi, parası yetmezdi"

Güzelden, çirkine geçişti, aslında anLatmak istediğim sıraya binmiş o kadar çok satır var ki, ard arda birikmiş sızı, ve en önemLisi ben idim.

Kaç ihanette kabuk bağLadı yüreğim bilemiyorum, ben aldatıyordum, sen ise susuyordun, işe yarar bişeydi bu susmak, ben ağLıyordum sen ise gambazlıyordun beni annem'e ...

"Susma ihanetime!"

Yağmurlar başladı yağmaya, yaz yağmuru gibiydi, önce kışı anımsatan ardından sonbaharın tuzu gibi kokan,
bu oyunlar içinde savruluyorduk bilincsizligimizle,ben küçük dünyaların kadınıydım sen ise kocaman üLkenin adamı, bir eşitsizlik içinde aldırmadan oynuyorduk,

"Çanak ÇömLek patLadı" -ğı o vakit, kavga çıkmış ardından ise herkes evine dagılmıştı, sokak arasında öylece bir ben kalmıştım bir de yağmur, sen ise aldırmadan çekip gitmiştin, en bağımsız günlerimdendi o yosunlaşmış haLim, birden seni hiç belirgin olmayan yüzler ile aldatmaya başladım soluksuzca.

Dikilmişti gözlerin gözlerime, ve yüreğime, ardından çıt çıkmıyordu kafiyesiz gecelerde, noktalarım tek düşüyordu, üçlü ittifaklar hoşuna gitmiyordu biliyordum, bildikce aldatıyordum...

sonra bir ölünün, ben ölüyorum değişi takıldı kulaklarıma, duymak istemediğim, fakat duymak zorunluluğum oLan o ses!!
ölme be! diyesim geldi de hakkım yoktu üstünde...
sonra bir kıyamet, bir kar ardından toz duman, kara toprak, şarkı yapacağım yakında diğesim geldi,susmalıydım...
en kolaya konmak gibi...

ölümlerin, yağmurların karın, güneşin, kuşLarın ve benim ardımdan 'gittiğinn yağmurla gel' diye mırıldandığın o sureti, bozuk sesinle içimi okşayıp gitmiştin tüm varlıgınla, beni ben yapanlarla...
sen ise sadece rüzgarLarı takmıştın koLuna, hiç kuşkusuz ucurucak sacLarın hiç oLmazdı...