Ağıtlarım fazla gelirdi havaya, tutsak bir günden tutsak bir geceye ikilemdi. sorma birşeyler yâr! diyecek hiç birşeyim kalmadı yitik gözlerine...

sadece seni istiyorum yatağımın sağ yanına,mutluluk istiyorum parcalanırken gölgelerim yağmurlu bir havada; sen tam bir prens, ben tam bir prenses gibi dans edelim ıslaklıgımız yapışsın bedenimize

konuşmayalım hiç birşey! sadece gözlerin gözlerimde kaybolsun sabaha kadar iç ceksin tüm nefesim.

Öleceksen bile ikimizi de öldür, gideceksen eğer ikimizi de götür yâr! kalacaksan eğer burdayım ben senle! biteceksen eğer sadece beni öldür.

Ağır bir melodi seslendirdi tüm geceyi, sabahın taze yumurtası yoktu insanlara armağan olarak, bu gece, gece olacak kadar sessizdi; bir sen vardın bir de köhne bir ev.

Sabırsızdı bedenim alçak gönlüne, gecemdeki rengim hep aynı idi, hep karanlık hep bir gri. sesimin tonu hep ince ve catlak idi, senin ise hep bir kalın hep bir güclü idi, gazetelerin ilk sayfasıydın sen! ben hep ilk sayfayı okurdum cocukluğumda, diğer sayfasında sıkılır atardım hiç cevirmezdim, arar bulamazdım sevdigim çizgi kahramanlarını.

dün gece; köhne evinin bahcesindeydim ben o gece! ya peki senin izlerin neredeydi?

Yağmur üstüme üstüme yağarken ben sana yağıyordum, gözlerinin içinde düşüncelere kaptırmıştım kendimi, ağır yaklaşan iki dudak oldu ıslak dudaklarıma yanaşan, dur! diyemeden soluksuz kaldım, sabırsızlığın gözlerinden okunuyordu ve ben rahatlıkla okuyabiliyordum seni. keman çalıyordu tüm güzelliğiyle,şimdi başka bir evde başka bir zamandayım, gidebildiğim kadar uzak! kaçabildiğim kadar kaçağım... sabahın izleri ile gecenin son nabzında uyandım, geceler cok ama cok uzundu bir türlü izlerini bulamadım.