On yedi oldum baba.. on yedi oldum …
Minik kızın büyüdü.. ağlar oldu artık !
Minik kızın sevdi baba, sevdi;
Bırakıp gitti sevdiği… Ben hayata küstüm …
Gecelerce ağladım .. şiirler yazdım !
On yedi oldum baba.. On yedi oldum ….
Bu kadar yük biner mi insanın omzuna bu yaşta ?
Bu kadar çok sever mi insan delice ?
Bu kadar çok hata yapar mı ?
Bi insan bu kadar çok özler mi ?
Ben özlüyorum baba , minik kızın özlüyor !
Vefasızı, vicdansızı, gideni, terk edeni …
Bu feryatlar, bu şiirler, bu beddualar onun için …
Onun için !!!
On yedi oldum baba, on yedi oldum !
Büyüdüm.. Omzuma taşıyamıyacağım yükler aldım ,
Sevdim.. aşık oldum baba, aşık !
Düştüm.. doğruldum.. ve tekrar aynı sahne !
Gece oldu, yine isyanlar kapladı her yanı ,
Gözyaşına dönüştü aniden gülüşlerim …
Hayattan bir payda ben kaptım…
Düştüm.. doğruldum.. yenildim.. yendim.. ağladım …
Ve, tekrar.. tekrar… tekrar ….
Öğrendim baba, öğrendim hayatı, insanları
Sevmenin, sevginin bedelinin bu kadar ağır oluşunu !
Öğrendim….
Öğrendim sevsem de onu yanımda tutamıyacağımı
Zorla kendime bağlayamıyacağımı, kendimi sevdiremiyeceğimi
Anladım, anladım baba !!!
Biliyor musun baba; on yedi oldum …
Miniğin büyüdü baba …
Ağlar oldu artık geceler boyu …!
ßiliyorum baba; insanlar hatalarıyla var bu dünyada… zaman zaman inişler çıkışlar, terk edilişler yaşıyor insan… ve ben daha küçüğüm ; biliyorum yaşayacağım çok şey var hayatta ! Bunlar hayatın, hayatımın bir bölümü… Daha çok inişler, çıkışlar yaşayacağım, biliyorum…
ama ben on yedi oldum… Biraz daha büyüdüm, biraz daha kendime geldim …!!
aLıntıdır..