| Yine Yazıyorum Özgürce..
Yine yazıyorum özgürce, özgür olduğum tek yerde. Bir de ağlıyorum ağlayabildiğim bir yerde, ağlayabileceğimi hissedince!!! Bazen de gülüyorum, elimden geldiğince, becerebildiğimce.
“Sen ne yapıyorsun” demiyorum. “İyiyim” diyorsun ben susuyorum. Sen soruyorsun “sen ne yapıyorsun”, “ben mi diyorum?, “Evet” diyorsun. Senin kadar olmasa da çok şey yapıyorum. Siyah ol diyorlar, siyah oluyorum. Ak ol diyorlar, ak oluveriyorum. Gül diyorlar, gülüyorum... Ağlama diyorlar susuyorum. Vazgeç diyorlar VAZGEÇİYORUM her şeyden. Sevdiğimden de, sevmediğimden de…! Bırak diyorlar, bırakıyorum bütün ipleri, hayalleri.
Seni düşünüyorum umarsızca, hayallerim suya düşüyor su kalıyor kuyuda. Hepsi bir kenara hayalleri kurtarayım diyorum. “Bırak oda kalsın” diyorlar. Bırakıyorum oda kalıyor. “Yak” diyorlar, yakıyorum. Bir kibrit çakıyorum her şeye. Aya, yıldıza, buluta… Sonra kendime…! Ay sönüyor toprağa düşüyor, yıldız kül kül olmuş savruluyor, bulut duman duman dağılıyor. Bense köz köz çırpınıyor. Hepsini geçtim bari ben diyorum. “Yak oda bitsin” diyorlar. Yakıyorum, ben de bitiyorum. Aslında çok şey yapıyorum. Yapamadıklarımın dışında çok şey. Kendim olmadan çok şey. Senin kadar olmasa da çok şey. Bak yine birseyler tükendi icimde.. TÜKENİYORUM ELİMDE OLMADAN, YAVAŞ YAVAŞ…
Bir sen varsın “öl” demeyen. “Günaydın” diyorsun “günaydın” diyorum. “Güneşin ışığından aldığın ışıltıyla aç gözlerini” diyorsun, gülüyorum. “Ayın ışığından kalan mahmurlukla başla güne” diyorsun, durgunlaşıyorum. “Önce dik dur, dik dur ki günün de, ömrün de dik geçsin” diyorsun, güçleniyorum. Sonra ağlıyorum; “Ağla rahatlarsın” diyorsun, susuyorum. “Şimdi anlat” diyorsun. Anlatıyorum. “Haklısın ama alacaklı değilsin” diyorsun, kızıyorum.
“Hayat bu, ama ben varım” diyorsun. Susuyorum. “Dost” diyorsun, “dost” diyorum. “Çalınacak kapı mı var ben zaten buradayım” diyorsun, “BİLİYORUM” diyorum.
Ve ben daha konuşmayı öğrenmeden sana duygularımı anlatmaya çalışıyorum… |