sechill

" Gecenin en siyahında umudun bittiği yerdeyim!...", diye başlayan o şarkıyla başlamıştı herşey...

Köşeyi dönsem ölümdü, O elimi tutup "Düz gitsem hayat" cümlesinin içine beni dahil edene kadar!...

Kendimi O' nsuz bir çemberin dışına atmak isterken, tüm hücrelerim O'nlu bir çemberin içinde kalmak istiyordu!!!

Belki imkansız olan Aşk değildi, benim O olmadan var olmam imkansızdı!

Neyim olsa daha çok severdim O' nu???

Hani bir annenin çocuğunun üzerine titremesi gibi imkanlı bir sevgiydi, O' na hissettiklerim...

Yada git seni daha çok kim sevecekse onunla ol diyebilecek kadar çok seviyordum O' nu...

İmkansızlıklarla dolu bir aşka bağlamaktansa, sevgiyle süslenmiş bir özgürlük biletini cebine koyup, hadi arkana bakma, gözyaşlarımı görme diyebilecek kadar çok seviyordum, O deli dengesiz ÇOCUĞU!!!

ÖZGÜRKEN BAĞLI KALMAYI İSTİYORDUM BELKİ DE, İMKANSIZI DENEYEREK!!!......

Kendime kızar gibi kızdığım, kendime kıyar gibi kıydığım O' NU, en çok kendimi sever gibi seviyordum, belki de...

Hani insan kendine kızar ama kıyamaz ya, işte öyle!...

O'nu geride bırakmaya çalıştığım her parçamla bende geride kalıyordum. Hayatımdan O' NU silmeye çalıştıkça bende siliniyordum, kelime kelime, paragraf paragraf...

O umuttu, düz gitsem hayattı,
BENİM GÖZÜMDE...

Yazmak zamanıydı, kalemimi durduramıyordum!!!Daha çok, daha çok yazmak istiyordu, gem vurulamayan
dolu dizgin koşan atlar gibi yazmak!...

İçimde adı " GÜNEŞ" oluyordu, o deli, o dengesiz ÇOCUĞUN adı...

Yağmuruyla ıslatıp, güneşiyle ısıtan ÇOCUK, seni hayatımdan istesemde çıkartamam ki BEN!!!

Kendimi sever gibi seviyorum Sen' i Ben!...