Bin yüreğe sevgi dağıtmadım ki. Aşkı doyasıya yaşamadığım için ardımda bıraktıklarımın yaralarını saramadım. Uzanan elleri hep başkasına sandığım içindi tutmama sebebim. Kimse bilmedi kalabalık içinde yalnızlığımı. Gülen yüzün ardında ağlayışlarıma kimse şahit olmadı. Sessiz çığlığımsa yeri geldi daha suskun kaldı kelebeklerden. Kelimelerimi hapsettim kalp dilimde. Yuttum, yutkundum ukte sevdaları. Göz ucuyla dolaştığımda caddeleri neden boş dedim ellerim ? Kimse yokmuydu sevgiye açlığımı dindirecek.
Tekbaşımalığı yakıştırmayan, yalnızım derken hadi canım sende diyen dostlarım can kırıklıklarımı batırıyorlardı göğsümün ortasına, içimi acıtıyorlardı. Bilemezlerdi tabi.
Kalabalığın ortasında olanların neden yalnızlıkları görünmez ? Neden ağlayan gözleri hep gülerek bakar ? Koşturdukça dört yana, gitgide içini tüketen bir ruhu taşıyan beden yığılınca geç kalınmaz mı anlaşılması ? Pişmanlık sardığında sevdiklerimi, neye yarar ben benden gittikten sonra.
Her daim gözümüzün önünde gitgide yok olmazmı başkasını mutlu etmek için kendini unutan insanlar. Kırmak istemedikçe kırılmazlar mı ? sevdikçe uzaklaştırmazlar mı kendilerinden ? Değer verdikçe umursanmamak değilmi hayatın kuralı. Bu denge ne zaman kurulacak ?
‘Ben’ merkezli yaşayamadığımız değil mi zaten hüsranların, hayal kırıklıklarının sebebi. Kendimiz gibi bilmek… severken sevilmeyi umutmuş insanlar. Sevilmek şımartılmakmıdır, hor görmekmidir sevenleri ? Ya da iyi niyetinden faydalanmakmıdır ? Günden güne teknolojiye teslim ederken kendimizi, daracağına bir ilmek daha atıyoruz duyguların. Gitgide anılarda kalıyor kurutulan çiçekler. Aşkın eski kokusu, eski basit yaşanmışlığı yok.
Oysa köşebaşından döner diye camda beklerdi kızlar delikanlıları. Okul ile ev arasında gidip geliyorlarsa en büyük aşk onlarındı, hele ki birde elini tutabildiyse gülpembeler, karayağızlar deli taylar dolaştırırlardı teninde, alev alev yanardı yanaklar mahçubiyetten. Hep bir korku vardı- ya gören olursa diye.