Herşeyde biraz 2de1 - Tekil Mesaj gösterimi

**didoşum** · 01-10-2007, 13:53

"kelimelerden alacaklı bir sağır gibi
içimi döktüm bugün, yokluğunla konuştum
tutsak gibi, bir enkaz gibi, kendim gibi
içimden çıktım bugün, içimle konuştum"

hep üstü kalsın hesaplar ödedim cümlelere..hep alacaklı kaldım..dayanamadım..aldım almam gerekenleri,içime verdim tüm kelimelerimi..sağırdım ya ,duymaz anlamaz konusmazdım ya,içimin enkazına harcadım harflerimi..

"yüzünü ilk kez gören bir çoçuk gibi
gördüm kendimi gördüm
kırıldı ayna paramparça
paramparça ne varsa kadınım
yokluğunda kaç damla gözyaşı eder adın
ne olur, gel, gel, gel, gel
ben sensiz istanbul’a düşmanım."

ne kadar da enkaza dönmüşüm saklanırken..aynalarım bile paramparca olmuş görüntümden...ağladım,ağladım,ağladım ama geçmedi...adını silemedim yüzümden..döktüğüm gözyaşları yetmedi adına!adadıklarım yetmedi yoluna..!ölüyorum..!ne olur, gel, gel, gel, gel ben sensiz istanbul’a düşmanım...

"kestiğim ümitlerden yelkenler yaptım ama
yokluğunda ne gidebildim ne de kaldım
gerçek miydi tutunmaya çalıştıklarım
hediye süsü verilmiş ayrılıklarım "

bu sefer korkmadım...açıldım denizleri aşmak için ama gidemedim senden bir adım öteye..adın duvar gibi bir engel önümde...gidemedim kalamadım..kalakaldım...hiç olmamışlardı sanki yaşadıklarım..tutunmaya calıştıklarım...ya ayrılıklarım...sanki armağan edilmiş ucuz şeyler gibi davrandılar..anlayamadım..kalakaldım..

kaybetmenin tiryakisi bir çocuk gibi
sustum, kendime kızdım
kırıldı ayna paramparça
paramparça ne varsa kadınım
yokluğunda kaç damla gözyaşı eder adın
ne olur, gel, gel, gel, gel
ben sensiz istanbul’a düşmanım"

hep böyle olmamış mıydı zaten..?çocukluğumdan kalma en sadık oyuncağım değil miydi kaybetmeler,terkedilmeler..yine sustum herkese,kızdım kendime!hiç bilinmedi yanyana getirdiğimde harflerimin ne dediği..ağladım,ağladım ,ağladım...dayanamadım...ne olur, gel, gel, gel, gel ben sensiz istanbul’a düşmanım...

(kardelencime)

01-10-2007, 13:53	#1 (permalink)
didoşum Kendini aşan 2de1'ci ^^Günışığı^^ Kayıt: 01.04.2007 Mesajlar: 3.019 Rep gücü: 26	Ben Sensiz İstanBuL'a Düşmanım... "kelimelerden alacaklı bir sağır gibi içimi döktüm bugün, yokluğunla konuştum tutsak gibi, bir enkaz gibi, kendim gibi içimden çıktım bugün, içimle konuştum" hep üstü kalsın hesaplar ödedim cümlelere..hep alacaklı kaldım..dayanamadım..aldım almam gerekenleri,içime verdim tüm kelimelerimi..sağırdım ya ,duymaz anlamaz konusmazdım ya,içimin enkazına harcadım harflerimi.. "yüzünü ilk kez gören bir çoçuk gibi gördüm kendimi gördüm kırıldı ayna paramparça paramparça ne varsa kadınım yokluğunda kaç damla gözyaşı eder adın ne olur, gel, gel, gel, gel ben sensiz istanbul’a düşmanım." ne kadar da enkaza dönmüşüm saklanırken..aynalarım bile paramparca olmuş görüntümden...ağladım,ağladım,ağladım ama geçmedi...adını silemedim yüzümden..döktüğüm gözyaşları yetmedi adına!adadıklarım yetmedi yoluna..!ölüyorum..!ne olur, gel, gel, gel, gel ben sensiz istanbul’a düşmanım... "kestiğim ümitlerden yelkenler yaptım ama yokluğunda ne gidebildim ne de kaldım gerçek miydi tutunmaya çalıştıklarım hediye süsü verilmiş ayrılıklarım " bu sefer korkmadım...açıldım denizleri aşmak için ama gidemedim senden bir adım öteye..adın duvar gibi bir engel önümde...gidemedim kalamadım..kalakaldım...hiç olmamışlardı sanki yaşadıklarım..tutunmaya calıştıklarım...ya ayrılıklarım...sanki armağan edilmiş ucuz şeyler gibi davrandılar..anlayamadım..kalakaldım.. kaybetmenin tiryakisi bir çocuk gibi sustum, kendime kızdım kırıldı ayna paramparça paramparça ne varsa kadınım yokluğunda kaç damla gözyaşı eder adın ne olur, gel, gel, gel, gel ben sensiz istanbul’a düşmanım" hep böyle olmamış mıydı zaten..?çocukluğumdan kalma en sadık oyuncağım değil miydi kaybetmeler,terkedilmeler..yine sustum herkese,kızdım kendime!hiç bilinmedi yanyana getirdiğimde harflerimin ne dediği..ağladım,ağladım ,ağladım...dayanamadım...ne olur, gel, gel, gel, gel ben sensiz istanbul’a düşmanım... (kardelencime)