| | Çoğunuz beni bilmez, hissetmez içimdeki enerjiyi. Konduğu dalın farkında olmayan bir kuş misali, konar ve göçersiniz üstümden. Oysa her başı sıkışanınız bana gelir; ben tutmazsam ayakta duramaz evleriniz, arabalarınız bana yüklenmeden sizi taşıyamaz, içtiğiniz su dolaşır benim damarlarımda, yine soluduğunuz havayı benden sorarsınız.
O kadar yaşlıyım ki artık kaldıramıyorum bazı şeyleri. Bende gençtim bir zamanlar inanabiliyor musunuz? Ama yaşımı sormayın nolur. Sakın yanlış anlamayın, bunu yaşımın ortaya çıkmasından korktuğum için söylemiyorum; inanın gerçek yaşımı bende bilmiyorum. Aklımda kalan tek şey gençliğimde çok sert olduğum, iyi hatırlıyorum. Bir de üşüdüğümü anımsıyorum bir dönem. Yıllar geçtikçe -tabii burada benim zaman anlayışım geçerli- üstümdeki eskileri atmaya ve yavaş yavaş bana yakışan yeni elbiseler giymeye başladım. O zamanlar güneş bir yandan yağmur diğer taraftan benimle epeyce uğraşmıştılar. Biri ıslattı, diğeri kuruttu ve beni bugünkü halime soktular. Şikâyetçi miyim? Biraz. Neden mi? Ben insanlar için bu kadar zahmete katlanıp kılıktan kılığa girerken onlar benim değerimi anlayamadılar da ondan. Ben bütün ömrümü onlar için harcarken onlar bir dakikalarını bile benden esirgediler. Bana verdikleri hiçbir şey olmamasına rağmen sürekli benden almaya çalıştılar. Yeri geldi bire on verdim; yetmedi, daha fazlasına dadandılar. Sonra elden ayaktan düşünce de; tekmeler, kahırlar…
Beni en çok üzende ne biliyor musunuz? Güya benim adıma savaştılar. Beni araya sürüp birbirlerini öldürdüler, nice canlara kıydılar. Ve sonra mazlumlar bunu benden bildiler, yüzüme vurdular. “Senin yüzünden geldi başımıza bütün bunlar!” dediler; “tüm acıların sebebi” ben olmuştum birdenbire, anlayabiliyor musunuz? Ben tüm bunlara rağmen elimde olanı vermekten, sahip olduklarımı paylaşmaktan geri durmadım. Sonra oturup benim bu cömertliğime methiyeler düzdünüz, şiirler yazdınız; aldınız beni destanlarınıza kattınız. Ama artık dayanamıyorum. Üstüme o kadar çok geldiniz ki artık yükünüzü kaldıramıyorum. Eli açıklığımı unutturdunuz bana, hep vermekten çekinmeyen yanımı öldürdünüz. Uzatamıyorum artık her yere o bereketli kollarımı. Açamıyorum bağrımı size dilediğim kadar. Siz benim içimdeki ateşi söndürdünüz. Doğallığımı aldınız elimden, beni bambaşka bir hale soktunuz. Yaptığınız hataları gizlemek için bana makyajlar yaptınız. Şimdi de akıyor, tutamıyorum onları ve ben yavaş yavaş dökülüyorum. Bu bir hastalık gibi kapladı vücudumu ve ben galiba ölüyorum. Bütün vücudum diyorum, koca dünya sana sesleniyorum. Ve Türkiye, Anadolu, Küçük Asya sende işit sesimi, senden bahsediyorum!
Benim hastalığımın nedeni; biri yağmur ve kar sularının, diğeri de rüzgârın üstümdeki örtüyü yavaş yavaş kaldırarak beni her türlü etkiye karşı savunmasız bırakmaları. Sular sürükleyerek rüzgâr da üfleyerek üstümdeki örtüyü sıyırmakta ve ben sizlerinde sayesinde hiçbir şey yapamamaktayım. Bu örtümü ellerinizle siz mahvettiniz. Yaktınız ağaçlarımı, ormanlarımı yok ettiniz. Aza tamah etmeyip geniş geniş araziler, gedikler açtınız üstümde. Yanlış yöntemler kullanıp benim üretkenliğimi süpürdünüz. Güçlendirmek için kullandığınız ilaçlar yüzünden bozuldu dengem, yaşamım alt üst oldu. Ev dediniz, koca koca şehirler kurdunuz en verimli yerlerime; iş dediniz, dikip kocaman fabrikaları bütün pisliğini bana temizlettiniz; yine yollar açıp en girilmez yerlerime, yaşama buradan ulaşılır sandınız. Ama yanıldınız, sizin bütün bu hatalarınız yüzünden bozuldu sağlığım. Her yıl 500 milyon ton kilo kaybediyorum. Hem de benim için gerekli, sizin için en verimli kısmım eriyor. Yavaş bir eğim kaplıyor bedenimi ölüme doğru; yağmur ve rüzgâr benim ruhumu süpürüyor. Kuruyor kalbim, tenim inceldi, sonunda kum oldum. Mutlu musunuz? Ben artık yokum. | |
