Leyll
Yine gece
Yine Karanlık
Tıpkı bır ölüm gibi
Avuçlarımda biriktiriyorum
süzüle süzüle kalan bir anlık zaman var
Oda kayıyor günahkar yureyimden
Ufuklara kendni kaptırmış bır serseriyim
Ve sırtında yükünü kaybetmiş derviş
Leyll
Topraklara karışmuş çocuk umudları besliyorum
Onları gözyaşlarımla sadece suluyorum
Büyüyüp filiz vermesi için saatlerle oynuyorum
Ne bir mezarı var resmin nede bir taşı
Sadece adını tutabılıyorum hafızamda
Oda karmaşık kelimelerle dolu
sahrada susuz bir bedevi gibiyim
Kendimde çocuk ölümlerinin adını yazıyorum
Ölmek için şimdi çok gencim diyorum
Ve yaşamak için çok yaşlıyım
" MuSaB "
