08-09-2007, 03:29
|
#10 (permalink)
|
... . .-. .--. .. .-.. Kayıt: 21.04.2006 Yaş: 26
Mesajlar: 7.764 Rep gücü: 34 | Ne desem,ne yazsam sana bilmem ki...Afalladım...Kendimi buldum bu yazıda...İnan bana şuan gözümden akan yaşları engelleyemiyorum...İçimin yangınını söndüremiyorum...En acıyan yanıma parmak bastı bu yazı.Belki de hep kaçtığım ama aslında gördüğüm gerçekleri bi tokat gibi yapıştırdı yüzüme...Ben büyüdüm be Kardelenim...Engel olamadım ve bana "sakın büyüme" diyen olmadı.Evet,içimde bir yerlerde küçük bir kız çocuğu var,onu yitirmedim.Ama sakınamadım da...Onu tüm kötülüklerden koruyacak kadar becerikli olamadım hiç...Hayatın rezilliklerinden,insanların riyakarlığından uzak tutamadım İnsanları kırmaktan kaçarken hep canı yanan ve kırılan ben oldum.Sonra bir baktım ki,ben olmayı unutmuşum!Suratımda bir maske,ordan oraya,hayat nereye sürüklerse gidiyorum...Hayallerimden,umutlarımdan bile vazgeçtim...Şuan içimin en samimi yerinden size bir tavsiye:Sakın büyümeyin!!!Bana bu aklı veren olmadı ama belki sizin işinize yarar bu...
Belki sıktım sizi,ya da çok arabesk geldi yazdıklarım...Ama okuduğum yazının etkisiyle birden dökülüverdi işte cümleler...Ben hayatımdan vazgeçtim,sakın siz vazgeçmeyin!!! |
| |