| Affet..!
Affet...!
Affetmeyi beceremediğim için bir türlü,
saatleri saymakta bu denli sabırsız olduğum için,
çocukluğuma kıyıp da oyuncaklarımı çöpe atmayıp; en olmadık zamanlarda ortalığa saçtığım için,
en sevdiğin yemeği pişirmeyi öğrenmemekte inat ettiğim için...
Af dilediğim için affet.
Affedilmeyi hak etmediğim için belki de.
Bencilliklerimi affet, bencillerin en başında yer alırken; bencilliği inkâr ettiğim için,özür dilemeyi bir türlü beceremediğim için affet...
Yalnızlığı çektiğinde canın, yalnız bırakmadığım için;
soğuk odada sıcaklığı istediğinde seni yalnız bıraktığım için;
Cezalarım için, sebepsiz cezalandırmalarım için affet...
Öldüğüm için bağışla yok olan varlığımı,toprağıma su serp ki anlayayım bağışladığını...
Sevdiğin şarkıların en sevdiğin nakaratına gelince sesimle bastırdığım için melodilerini,
En olmadık zamanda yıldığım için,yıldırdığım için..
Kaybetmiş rolü yapan "kazanan" olduğum için kimi zaman..
Devrik, çarpık, imlası bozuk cümlelerim için affet...
Vazgeçişimi affet.
Vazgeçemediğim için affet...
Öldüğüm için bağışla.
toprak serp avuçlarınla erimekte olan varlığıma...
Cümlelerimi sana değil de şu çarpık çurpuk yeşil sayfalara döktüğüm için;
Şimdiye kadar söylediğim gerçekler için;
söylemediğim yalanlar için;
öldüğüm için;
affet...
"Affet" dediğim için AFFETME . . .
aLıntıdır.. |