| emeqine saqlık
Küçük bir adımın paramparça ettiği sancılı yaşamlar...
Mutluluk dolu bir sonun ardından akan siyah yaşlardır yazılanlar...
Güneşe saklananlar...
Bitişlerde yeşeren başlangıçlar...
Oysa yarattığımız yalancı sonsuzluğun bu kadar kısa süreceğini düşünmemiştim,düşünememişim...
Öylesine kaptırmışım ki kendimi, ne acı sonları ne de erken vedaları görebilmişim...
Öyle alışmışım ki şarkını söylemeye...
Terlemiş ellerimizin bir akşamüstü meltemiyle kayıp gideceğini bilememişim...
Kabullenememişim...
Ve sen de öyle kopmuşsun ki kendinden...
Öyle inceltmişsin ki halatları en uçlarda...
Ve öyle alışmışsın ki sonlarda yakalanmaya...
Artık mutlusundur...
Biliyor musun?
Mutlu olmanı hiçbir zaman istememiştim... |