vardır herşey’den bir’e giden “yol”
yollar şahit!
yoları adımlarken ayakları, kendi yüreğine çizikler ata ata yürüyenler anlar bir gün izlerden geçtikleri yolları.yollar ki şahittir sevdaların süzülüşüne. yollar ki, anlamadan sever misafirini. yollar ki, sevmek için sebep aramaz;her haliyle sever, ağırlar adımlayanları. yollar ki, şahittir terkedilmiş yar’lara..”ah” edişlere..yollar ki, sırdaşı yüreklerin..
bu, yolları dost bildiğinde yüreğine yol alabilenlerin öyküsüdür; bu, yolla, yolcu arasındaki sırrın söze yansımasıdır…
kelam etmek lazım belki de; hasbihal etmek lazım yollarla..varan’ların hallerini sormak lazım. merak, sırrın perdesini aralar. her güzelin mahremiyetini koruyan bir örtü vardır ya alemde, yolların sırrı da mutlaka setrolunmuştur …
ara(la)mak!
ayaklarımızın altında tevazuyla serilen yollar, ya bir bilgenin ilmine vâkıf ise…ya kaybediyorsak, sırrını anlamadan geçtiğimiz her yoldaki imtihanı..
bu, yolların lisanını öğrenmekte geciken(ler)in bir iç acısıdır…