buğu ve lal...
daha kötü camda bir nefes buğu
kanayan dizlerden
pervazlar sırıtır lal olmuşluğuma
kenti terk ederken ben

çatırdar hoyratlık
rüyalar gelişigüzel
savaşlar:
hep bildiğim

trenler kalkmaz artık
can çekişir istasyon
raylara dökülür gar hüzünleri
yüreğimde buğu var

ne zaman hüsran yağsa gökyüzünden
gölgem ölür şiirde
gök taşlarım ağlar
bir kez daha ölürüm ben

haykırır kanayan dizim
sisten bir damla düşer bana
mihenk taşı değildir artık dilim
vazgeçerim söz bekçiliğinden

iyi uykular lal dilim
iyi uykular!