Herşeyde biraz 2de1 - Tekil Mesaj gösterimi

**dElikAnLı_38** · 11-06-2007, 16:45

eliffff yüreğine sağlık güzel paylaşımlar

SIRILSIKLAM

Deli yağmurlar yağdı. Kimsecikler yoktu ortalıkta. Terkedildim ya da terkettim,, adı ayrılıktır bunun. Binbir düşüncenin hiçbiri yağmurun altında şemsiyesiz yürümemle ilgili değildi. Havanın kararmakta olduğuyla da..

Sırılsıklam olmak, tam da içinde bulunduğum durumla örtüşüyordu. Belki onun için kamufle oldu!.. Yürüyordum. Yağmuru seviyordum.. Gökyüzüne bakmayı da ihmal etmedim. Yağmur iyice yağdı ben bakınca. Ne demek istediğini anladım sanki. Ellerimi açışım, birini yollama emaresi mi, hatıraların sesi mi?

İleride bir durak var. Orada da kimsecikler yok. Ne otobüsü bekleyen, ne de beni!

Cebimde bir mektup olmalı. Gel sen de katıl yağmurla raksıma! Sokak lambasının ışığında kendi mektubumu okumak

Vay bee, ben bunu kendime yazmadım ki.. Şimdi bu mektubun sahibi kim? Ben miyim, başkası mı? Cevaplanmamalı bu soru. Cevapsız kalmalı.

Uzaklardan bir ışık göründü.. Gidişim, tüm sembolleri es geçip, böyle adice mi olmalıydı? Gideceksem bir yere, ya ''biriyle'', ya ''birine'' olmalı değil miydi? Bir otobüs müydü herşeyin bitiminde karşılaşacağım, herşeyi onunla taşıyacağım?

Arkasında ne olduğu bilinemeyen bir ışık.. Ne getirdiği belli
olmayan. Ne götüreceği hele!.. Bilinmezliğin üstü örtülü sessizliği, umudun da zeminidir bazen. Geldiği gibi birinin aniden, ve götürdüğü gibi bahar esintili iklimlere..

Sessizce başladığı gibi..

Ve sessizce, sessizlikte bıraktığı..

Uzaktaki ışık yaklaştıkça bana, ıslak mektup tekrar tekrar okundu tarafımdan. İğreti cümleler, anlamlarıyla, gidip gidip tosladılar birşeylere beynimde. Üç noktalarım yağmur oldu şimdi! Parantezlerimin gecesinde bekliyorum belki de!

Sırılsıklam ben! İyice ıslanmak istiyorum, ama fazlası mümkün değil!. Sırılsıklamdım mektubu yazmadan önce,, veremeden önce,, cevap alamadan önce... Demek fazlası mümkün değil!

Islanan kağıdı ne de güzel buruşturuyorum elimde!

Otobüs geldi yanaştı durağa. Başka şey olamazmış demek! Ben el etmeden durdu.

Akşam.. Yağmur.. Daha fazla ıslanamayan ben!

Ve işaret etmeden duran otobüs.. Ne kadar da tanıdık bir sahne!

Islak ve buruşuk mektubu kendine uzatacağımı nereden bilecekti şoför?... Anlamış gibi halimi.. Aldı uzattığımı.. Kapadı kapıyı.. Bensiz..

Az önce beklediğim, şimdi beklemediğimdi..

Arkasından bakmadım gidenin!

Gözümü gökyüzüne diktim.

Yağmur iyice yağdı ben bakınca...

Gülümsedim...

Bekledim...

Hala bekliyorum...

>akdeniz<

11-06-2007, 16:45	#7 (permalink)
dElikAnLı_38 Sessizliğimmmm Kayıt: 03.06.2007 Mesajlar: 736 Rep gücü: 11	eliffff yüreğine sağlık güzel paylaşımlar SIRILSIKLAM Deli yağmurlar yağdı. Kimsecikler yoktu ortalıkta. Terkedildim ya da terkettim,, adı ayrılıktır bunun. Binbir düşüncenin hiçbiri yağmurun altında şemsiyesiz yürümemle ilgili değildi. Havanın kararmakta olduğuyla da.. Sırılsıklam olmak, tam da içinde bulunduğum durumla örtüşüyordu. Belki onun için kamufle oldu!.. Yürüyordum. Yağmuru seviyordum.. Gökyüzüne bakmayı da ihmal etmedim. Yağmur iyice yağdı ben bakınca. Ne demek istediğini anladım sanki. Ellerimi açışım, birini yollama emaresi mi, hatıraların sesi mi? İleride bir durak var. Orada da kimsecikler yok. Ne otobüsü bekleyen, ne de beni! Cebimde bir mektup olmalı. Gel sen de katıl yağmurla raksıma! Sokak lambasının ışığında kendi mektubumu okumak Vay bee, ben bunu kendime yazmadım ki.. Şimdi bu mektubun sahibi kim? Ben miyim, başkası mı? Cevaplanmamalı bu soru. Cevapsız kalmalı. Uzaklardan bir ışık göründü.. Gidişim, tüm sembolleri es geçip, böyle adice mi olmalıydı? Gideceksem bir yere, ya ''biriyle'', ya ''birine'' olmalı değil miydi? Bir otobüs müydü herşeyin bitiminde karşılaşacağım, herşeyi onunla taşıyacağım? Arkasında ne olduğu bilinemeyen bir ışık.. Ne getirdiği belli olmayan. Ne götüreceği hele!.. Bilinmezliğin üstü örtülü sessizliği, umudun da zeminidir bazen. Geldiği gibi birinin aniden, ve götürdüğü gibi bahar esintili iklimlere.. Sessizce başladığı gibi.. Ve sessizce, sessizlikte bıraktığı.. Uzaktaki ışık yaklaştıkça bana, ıslak mektup tekrar tekrar okundu tarafımdan. İğreti cümleler, anlamlarıyla, gidip gidip tosladılar birşeylere beynimde. Üç noktalarım yağmur oldu şimdi! Parantezlerimin gecesinde bekliyorum belki de! Sırılsıklam ben! İyice ıslanmak istiyorum, ama fazlası mümkün değil!. Sırılsıklamdım mektubu yazmadan önce,, veremeden önce,, cevap alamadan önce... Demek fazlası mümkün değil! Islanan kağıdı ne de güzel buruşturuyorum elimde! Otobüs geldi yanaştı durağa. Başka şey olamazmış demek! Ben el etmeden durdu. Akşam.. Yağmur.. Daha fazla ıslanamayan ben! Ve işaret etmeden duran otobüs.. Ne kadar da tanıdık bir sahne! Islak ve buruşuk mektubu kendine uzatacağımı nereden bilecekti şoför?... Anlamış gibi halimi.. Aldı uzattığımı.. Kapadı kapıyı.. Bensiz.. Az önce beklediğim, şimdi beklemediğimdi.. Arkasından bakmadım gidenin! Gözümü gökyüzüne diktim. Yağmur iyice yağdı ben bakınca... Gülümsedim... Bekledim... Hala bekliyorum... >akdeniz<