Birden her şey çok değişti! Hayatım değişti, duygularım değişti. Sanırım sinirlerimin boşalma noktasına geldim artık. Ne hayatı ne acıları tadıyorum. Bıraktım dünyayı kendi etrafında dönüyor! Yeni insanlar var artık.
Ama hala bir boşluk var içimde derinlerde. Sadece canımı yakıyor nedensiz. Çünkü boşluğun ne olduğunu bilmiyorum!
Yalnızlık beklide, güzel ama bazen de ürkütücü! Korkuyorum bazı gecelerde! Neden ve ne için bilmiyorum. Her soru her eylem cevapsız geliyor artık.
Şu an gökyüzüne bakıyorum sadece bir tane yıldız var saat gece yarısı olduğu halde! Ona senin adını koydum. Ona yalvarıyorum bazen, lütfen aklına bir an geleyim diye! Onunla konuşuyorum senin yerine. Galiba …. Yâda neyse özlemim oldun birden, nerden cıktın ki karşıma? Hiçbir şey yapmadın aslında. Ama aklıma düştün, yüreğime düştün . ama sanırım senin benim olma gibi bir ihtimalin yok, olsun ben imkansızlığı da seviyorum. Cazip geliyo! Beklide ulaşırım sana…
İnsanlar iki adım ötede eğleniyor ama ben sana bu yazıyı yazıyorum.keşke yanımda olsaydın tahmininden bile çok ihtiyacım olurdu buna…
“Ben küçük şeylerden mutlu olurum” derdin Bana da öğretir misin mutluluğu? Ben çok uzun zamandır unuttum da…
Kafam allak bullak, hayat allak bullak! Bi hiç uğruna düştüm bu karanlığa, çıkmama yardım et! Tutmam için sadece elini uzat, ışığım ol zifiri karanlığın içindeki…
Ellerim bomboş, yüreğimde bir sızı, ateşe atılmış bir demir gibi korkarak…
Umutsuzca bir gün , belki bir gün tutarsın ellerimden…