| Hüzün zordur.
Yine de hüznün uçurumu yeistir,
umutsuzluktur, karamsarlıktır.
Üzülmekten gevşemeye açılan bir kapı vardır ve kırkıncı kapı filan da değildir,
en fazla yedinci kapıdır. Burda kırkıncı kapı “inanç”tır.
“Onlar o kimselerdir ki,
insanlar onlara; «Düşmanlarınız size karşı büyük ordular hazırladı,
korkun onlardan!» dedikleri zaman, bu sözler onları korkutmadı, aksine imanlarını artırdı ve bir de üstüne
«Allah bizim için yeterli bir koruyucudur ve o ne güzel bir koruyucudur!» dediler.”Âl-i İmran Sûresi, 173
İdeali olanın, yarası eksik olmaz.
Ve Vahşî’nin hüznü…
Kolay mıdır “Gözüme görünme!..” sözüne muhatap olmak,
kolay mı herkes göz göze, diz dize oturabilirken;
ancak sütunların, duvarların gerisinden bakabilmek...
Ne derdini açabilir ne sevincini paylaşabilir; hep kamufle, hep perde, hep aracı…
Ama o kâmil bir hüzünle taşıyor Hamza’yı vuran mızrağı,
bir gün yalancı peygamberi vurduğunda gülüyor hüznün bu an acınılası mülkü…
Hüzün deyince hüzünler kulübesi akla gelmez mi?
Yakup Peygamber gönle düşmez mi? “Bana düşen sabr-ı cemildir.” diyen,
ağlamaktan gözlerine gece inen baba…
Demek ağlamanın bu türlüsü sabra mâni değil…
Sabrın bu türlüsüne de «hüzün» diyelim biz…
“And olsun ki,
sizi biraz korku ve açlık; mallardan,
canlardan ve ürünlerden biraz azaltma (fakirlik) ile deneriz. Sabredenleri müjdele!
O sabredenler, kendilerine bir belâ geldiği zaman:
Biz Allah’ın kullarıyız ve biz O’na döneceğiz, derler.
İşte Rablerinden bağışlamalar ve rahmet hep onlaradır.
Ve doğru yolu bulanlar da onlardır.” Bakara Sûresi, 155–157.
Maasselame.. |