07-04-2007, 23:09
|
#7 (permalink)
|
★.HayaL MahsuLü.★ Kayıt: 25.06.2006 Yaş: 23
Mesajlar: 7.898 Rep gücü: 75 |  Parmaklarımın arasına hapsettim seni,
Her bulaşık yıkayışımda biraz daha yok oluyorsun
Ömrümden…
Artık hiç bir şey hissetmiyorum ruhuna,
Bir gece aniden ölürsem,
Vasiyetimi geceye astım
Hilal çıktığında anlatsın size…
Şimdi çıkıyorum bu evden
Şu kapıdan çıkınca
Bütün yaşanılan saniyeler kendilerini vuracaklar
Sakın ağlama gidişime
Çünkü biz bunu hak ettik
Eğer ağlarsan;
Erken ölür ömrümüz,
Ve ben çıkmadan kapıdan ölür ‘biz’
Sahi uzun zamandır ‘biz’ kaldı mı?
İncittiğimiz bakışlar
Kırdığımız gülüşler
Yarım bırakılan suskunluklar
Hepsi yok etti ‘biz’i…
Aldığım kupa bardaklarını
Ömrümüzü koyduğumuz çerçeveleri
Annenin adlığı pelüşü sana bırakıyorum
Ben ise;
Ellerimde ve saçlarımda bıraktığın
İzlerini alıyorum
Birde,
Çaldığımız ömürlerin diğer parçasını…
Avuçlarımda sıcacık parmakların,
Ruhum ise buz gibi…
Yaşanmışlıkları daha rafa kaldırmadım
Çünkü hala sıcacıklar
Biraz soğusun
Onları da rafa kaldıracağım
Sen istediğini yapmakta serbestsin
Çöpe at istersen ki sana nefret bulaştırdıysam…
İnsan neden üşür ayrılınca?
Tanıdık olan iki insanın yabancı olmasından mı?
Söylesene yabancılık mı üşütür insanı? |
| |