| Meger buz bi su yanıgı deilmis , ögrendim!
buz suyun yaralanıp kabuk baglamasıymıs....
Yaralarımdan yola cıkıp kendi kendimle konusmalarımın özetlerini önüme serdigimde sasırıp kalıyorum yüregime ben...
Öylesine bi saskınlık sanırsın sen bilirim. beni en iyi tanıdıgını iddia eden biri olmana ragmen , ic dünyamın icinde sıkısıp kalmıs onca kabuklasmıs yaranın bedellerini kendine pay bicmemek icin hep saf bi durusun vardır senin... bi anlamsızlık belirtisi belirir yüzünde , ve hep varolan o inancsızlık...
Daha önce yasadıgın bütün yıkıntıların sorumlulugunu üzerime yüklediginden beri kendi kendime bile agırım ben , farkında deilsin sen! hata kelimesinin insan hayatında zamanla tecrübeye dönüstügünü sana inandırma cabasından da vazgectim zaten artık ben...
Kapattım kendimi kücücük bi odaya. tek bi ısık sızsa iceri gözlerim kamasıyor.
bilirsin , bilirsin beni de hep bilmezlige gelirsin ya. o umursamaz kelimelerin tüketiyo ya zaten icimi.
icimden bi parca daha kopsa sanki hersey bi anda darmadagın yere dökülecek gibi...
gözlerimi sımsıkı yumuyorum korkuyla beni kırdıgın her kelimende!
düstü düsecek korkusuyla , kırılmasın tam kalsın cabasıyla , sevdigin bi filmi , bi resmi izler gibi , biraz daha bakayım , biraz daha göreyim edasıyla... |