Aylardır hüzün diye bestelediğim geceyle matemin uçup giden altın kanatlı kuşların siyahı nisyana gömüyor.Buruk bir bahardan günlerin demetten topalşmış canlaşan zerrelerinde kızıllaşmış bir iksir belirir.Siyahın isyani meşhurluğunda.
Geldim.İşte.geldim ve gidiyorum soğuk kalmış duvarımın sessiz çığlıklarına.Dinlemeye gidiyorum sukutun meş'alesinde peşimi bırakmayan sancılara.Geldim.Ve boğuk sesler çıkartan otobüslerin camına yanağımı yaslayarak yollarda,pili bitmiş somurtuşlarımın en mesudunu vererek yollara gidiyorum şimdi.Oysa birlikte ihbar edip karanlıkları yakmalıydık sokulmadan.Kıvrımları bitirircesine.Yollara dökülmeden.Ulaşmalıydık bir birbirimize bir otobüs seferinde.
Ama şimdi gidiyorum ben sorulmamış adreslerde gözlerimi yumarak.:uyuma hazırlığı yapan kuşları seyredip seyredip durmaya.Gidiyorum sorulmamış mekanların tesbih sallayan çaresizliklerine.Karanlıkları üstüme örtüp yıldızların en parlak şavkında gözlerimi titretmeden göğün kuşlara yuva yaptığı benzetmesiz mekanlara konmaya.
Boynu bükük bir serencamda iç çekip rüyalarında sayıklamak;su gibi,düş gibi,hayal gibi,ekmek gibi,acıkmak gibi....
Aylardır hüzün diye büyüttüğüm menekşe saksına sığmaz oldu.Günlerin mahurca telaşı boğsada kimi zaman yalnızlığa güneşle saklambaç oynuyor.rahatısz günbatımlarında soldursa da yapraklarını,sığınmaç bir kuş gibi tünediğim zamanlarda tasvire bırakmıyor hiç bir kelamı.