| Bir kıtayı diğerine bağlayan köprünün üzerinden geçerken fark ettim beni içimdeki benlere bağlayan küçük köprüleri.Beynim her hissime, her mekanizmama,her organıma küçük köprüler kurmuşken, her yanım köprülerle doluyken köprüsü olmayan tek yanım ruhumdu.Çünkü sadece bir ruhla başka bir ruh arasında köprü kurulabiliyordu.Çünkü iki ruh birleşince daha güçlü bir ruh oluyordu.
Ama her kıyıya kuralamıyordu bu köprü.Bir ayağı bendeyken köprünün diğer ayağı ben gibi olan bir kıyıya kurulmalıydı.Sen seçildin. Kader değildi bizi bağlayan,bendim.Sen seçildin çünkü ben gibiydin.
Beraber başlarken bu köprüyü kurmaya hep endişelerinden söz ediyordun.Ya beceremessem, ya beceremezssek diyordun.Ama yardım ediyordun yinede bana.Ben çok çalışırken bitmesi için köprünün sende boş durmuyordun.Benim kadar uğraşmıyordun gerçi.Çünkü kaygıların vardı, ya olmazsaların vardı.Kurduk yinede köprüyü.Sen temellerin zayıf olduğundan söz ediyordun.Haklıydın belkide , bu kadar kısa zamanda bir köprü kurmak istemenin hazıyyla düşünemedim ben katarken bendekileri senin katmadıklarını ,katamadıklarını.Temellerin zayıf olacağını akıl edemedim.Bu yüzden güçlendirmek gerekiyordu temelleri.Üzerinden geçerken ağır duygular yıkılmamalıydı köprü. O yüzden çok ağır şeyler yüklemeden kullanmaya başladık bir süre.Benden on giderken senden iki geliyordu,ama geliyordu. Daha fazlasını istemem için temelleri güçlendirmek gerekiyordu,zaman gerekiyordu.Öyle olmasını istiyordun,öyle olacaktı.
Zamanın çok çabuk geçmesi ürkütüyordu beni.Ya zaman bizim yanımızdan geçiyordu ışık hızıyla ya da hayatımız zamanın içinden.Ama geçiyordu hemde hiç farkında olmadan.Bir göz kırpışı kadar çabuk ve hızlı geçiyordu.Bizimse çok zaman yitirmemiz korkutuyordu beni.Çünkü ikimizde ne kadar zamanımız olduğunu bilmiyorduk.Zaman diyordun zaman ve düşünmek istiyorum.Ben biliyordum ki köprüyü güçlendirmek için elbette zamana ihtiyacımız vardı.Ama tekbaşına düşünce yetmezdi,eylemde lazımdı.Eyleme geçmeyen düşüncelerimiz bize sadece vakit kaybettiriyordu.Sen zaman diyordun sadece zaman istiyorum.Bende istediğin kadar zaman diyordum sana.
Şimdi düşünüyorumda ben sana istediğin kadar zaman verdim, ama bak hayat bana istediğim kadar zaman vermedi.Kanserli bir organım koparmaya başladı içimdeki köprüleri teker teker...
Kader değildi bizi bağlayan bendim ve sanırım bu bedeli ödemekle mükelleftim. |