| Belki şanstı, belki de kader
Sen başka yerlerdeydin...
Hayata küskün... İnsanlara küskün...
Ben yıkık dökük sevdalardan çıkmıştım
Benliğimi kaybetmiş, güvenimi kaybetmiş
Ve yalnızlığımın üzerine geldin
Üç günde aşkı, on günde on yılı yaşadık
Ben ki, yokluğunda bile seni yaşadım
Sen hep imkânlar aradın...
Ve kaybolduk... Sonra yeniden bulduk...
İki ayrı bedende tek yürek, tek nefes olduk
Her güne, benim olduğunu düşenerek başladım
Ben şanslıydım bir kere.. Sen vardın.. Daha neydi..
Senden hiç gitmeyeceğim... Unutma...
Hep benimle ol, benim kal..
Sen istersen eğer, pes edersen, ayağa kalkamazsan git...
Gidersen de bir gün, ben bilmeyeyim gittiğini
Ellerini, dudaklarını bende bırak ne olur...
Ve sonra da yine;
"...Bu can sensiz yaşarmı sanıyorsun..."
Diyerek hemen dön olmaz mı?
"Yalandı... Şakaydı... Gitmem... Gidemem..." de...
Diyebilir misin?
Sen, benden hiç gitmeyebilir misin? |