| Kim demiş artık bende yoksun diye? Sen gönlümde bir yaşsın… Ağlamaklı mazimin en hüzünlü köşesinde akmayan bir damlasın.
Kim demiş artık bende yoksun diye? Sen gönlümde bir yaşsın… Ağlamaklı mazimin en hüzünlü köşesinde akmayan bir damlasın.
Hâlâ okurum mektuplarını. Ne dokunaklı yazmışsın. Ağlamıyorum belki, ama yüreğimde yaşsın. Yaşlıyım aynı zamanda sayende. Yüreğimde bir huzurevinde saklısın.
Bir kâğıt mendil buldum sana dair eşyalarımın arasında. Ağlamışsın ve bende o kâğıt mendili saklamışım. Üzerine de tarih atmışım. Çok geçmiş üzerinden mutlu anlarımın. Bil ki ağlamıyorum yokluğunda ama her yerde sen varsın.
Sensizliğin hüküm sürdüğü yalnızlığımın yollarında sana uzanan levhalar var sonra. Oysa benden çok uzaktasın. Belki de bir başka gönülde yaşamaktasın. Sen ağlarsın ben ağlayamam. Sen, gönlümde bir yaşsın.
Kızgın mısın bana? Hâlâ öfkeleniyor musun adımı duydukça? Öfke de bir duygudur diyebilir miyiz? Yakınlık bir uzaklık ifadesidir değil mi? Gecelerce düşünüyorum. Seni düşünüyorum, beni düşünüyorum. Ellerimiz birleşemeyecek de olsa sevgimi inkâr edemiyorum. Gözlerine hiç bakamayacağım artık eskisi gibi. O güzel gözleri ağlattım çünkü… Ama bil, bu yüreğimi de ıslak bıraktım.
Üşüyorum artık. Yoksun. Yoksunum. Ellerim titriyor. Nasıl bir günah işledim, nasıl bir beddua ettin bana? Bil ki ağlayamıyorum. Bir yumruk gibi düğüm var boğazımda, haykıramıyorum.
Islanmış yüreğim. Ellerimde değil ellerin. Kime bakıyor gözlerin? Kime sevdiğim diyorsun? Ağlardın eskiden, bilmem hâlâ ağlıyor musun? Ben boş bakıyorum artık sensiz dünyama. Gözlerim yanıyor. Ağlayamıyorum? Neden biliyorsun. Çıkarıp atamıyorum kalbimi. Çünkü orda sen varsın… Sen yüreğimde bir yaşsın |