| Acı çektikçe yüreğim daha fazla kanıyor.Her yeni umudumun sönüşünde daha da dayanıyor ruhum bedenimin dikenli tellerine.Acıyor içim,kanıyor bedenim.Sen gittiğinden beri ben böyleyim...Kalmadı artık benim yaşayacak yerim.Çizikler içindeki yüzümden,gülmeyi çoktan unutmuş o çaresizlik simgesinden tek bir damla gözyaşı akıyor bu geceye dair...Suskunluğumu koruyorum.Gecenin bu sessiz melodisini bozmak istemiyorum.Bir damla daha akıtıyorum içimdeki denize...Bir söküp alsam ruhumu seninle birlikte bu kıstırıldığı hücreden...Bir dindirsem acılarımı,yol alsak o uzağa baktığımızda umut dolu olduğunu hayal ettiğimiz ışığa...
Lanetli mi benim hayatım?Niye boşa çıkıyor hep umutlarım?Var olmak mıydı benim bu yaşamdaki en büyük yanlışım?Aşkım,dostum,sevdiğim...Dudaklarımdan dökülen o çok özel iki kelimem;seninle birlikte mutlu olmak varken ben niye sensizliğe itildim?Çok şey miydi bu bizim için?
Dönüp bakıyorum hayatıma.Hatırlıyorum kendi içimdeki bütün hapsoluşlarımı...Dün gibi anımsıyorum suskunluğumun altında yatan bitmek,tükenmek bilmeyen haykırışlarımı...Bir kere daha kinleniyorum bu hayata.Öfkeme öfke katıyorum adeta ve sövüyorum içimdeki o haykırışlarla...Bu yaşama soruyorum beni nasıl kanattığının hesabını.Bıktım artık onun göz boyamalarından.Gerçeği saklamaya çalışmasından.Ama ne kadar umut çalarsa çalsın.O kadar büyük ki acımasızlığı ne yaparsa yapsın gizlenemiyor ebediyen.Açık veriyor mutlaka bir yerden...Çıkıyor bir süre sonra boyaları,düşüyor iyimserliğe bürünen o maskesi...Şimdi o anı bekliyorum.Silinmeli biran önce yalanları ben bu dünyadan silinmeden...Bu sefer o yaşasın biraz da hayal kırıklıklarını...Kabul etmeli yenikliği;acı çekmeli;anlamalı çektirdiklerini...Öğrenmeli yaşarken ölmeyi,gülerken içinin kan ağlamasını,o kadar umudun içinde tek bir yenilginin insanı nasıl bitirdiğini...Bilmeli ne kadar zalim olduğunu...Görmeli insanların onu niye terk ettiğini...
Ve şimdi karar vermenin zamanı geldi.Terk etmeli miyim bu kadar umutsuzlukla dolu yaşamı;kaçıp kurtulmalı mıyım,yoksa kalıp savaşmalı mıyım,almalı mıyım bu yaşamda aldığım tüm darbelerin intikamını...Peki sen ne yapardın?Kalıp savaşır mıydın o eşsiz aşkımız için,o binlerce kez yaşamaya değecek güzellikler için;yoksa terk eder miydi bedenin daha en başında kaybedip bu yenilgiyi...Bedeninden sonra uzaklaştırır mıydın ruhunu da benden?Mahkum mu ederdin beni sadece hayallerine,güzel düşlerimize... |