| Bedenimi hergün biraz daha eskitirde
Parçalanmış yüreğimdeki merhemsiz
Yaralarım hergün biraz daha derinleşirde
Masum gözlerimden akan yaşlar
Yüzümde yeni oyuklar açsa da
Sevilmeden sevmeye
Gülmeden ağlamaya
Bir anka kuşu gibi
Gün görmeden ölüp ölüp dirilmeye
Hergün biraz daha alışsam da
Yüreğimden beynime sıçrayan acılara alıştığım gibi;
Hergün bu acılar içinde
Karanlığa biraz daha gömülsem de
Gözlerimdeki ışığı hala yitirmedim
Seninle geçen o eşşiz
Hayat ve neşe dolu o güzel güneşli günleri
Düşündükçe
Aslında içinde bulunduğum
Bu zifiri karanlığın aslında
O kadar da karanlık olmadığını Görebiliyorum |