| Adsiz şair
ADSIZ ŞAİR
Sessizlik yanıbaşımda duruyor,
Karanlık başucumda oturuyor ,
Geceleri gezindiğim yalnız sokaklarda
Çöpleri karıştıran köpekler bile beni anlamıyor.
Acı dolu hayata küçük bir tebessüm ediyor gözlerim.
Karşımda kahkahalarla gülen insanlara imrenerek bakıyor gözlerim.
Bir uçurumun kenarında diz çöküp bakıyor mehtaba.
Gözyaşları şelaleler misali yağıyor uçurumdan aşağıya.
Yüzüne bir maske oluyor mutlu gözüken karakteri
Aslında içinde ne volkanlar kaynıyor kükreyerek
Ne yanardağlar patlamak için bekliyor ,hayata haykırmak için
Ama üzerine perde çekilmiş oluyor onu kimse göremiyor.
Yaşıyorum ,yaşadığımdan haberim yok.
Felsefeye dalıyorum bir anda ;
Nefes alıyorum o halde ben varım ,evet varım!
Ama sadece bir gölge şeklinde ,farkına varılamayan aciz bir gölge.
Ben, beni seven insanlar için yaşıyorum ,sadece onlar için...
Ama bir zaman geliyor onlar da terkediyo beni biranda
O zaman ben yaşamıyorum aslında sadece öyle gözüküyorum
Ben içimde ölmüş oluyorum ,yürüyen bir ceset oluyorum...
Sevmek bile bana layık değil ki!
Aşk benim için anlamsız bir boşluğun karadeliği.
Unutulmuş dünyamda ,unutulmuş bir adamım ben.
Adımı sorarsanız "..." benim adım adsız şair...
Şiirlerim tamamen beni tasvir eder...
Beni dinlediğiniz için teşekkürler... |