Hayatin zamanli zamansiz her alinan nefeste insana sordugu hesabi cogu sanirim hissetmistir. Gunluk yasantimizda bilincli bilincsiz mutluluklarimizda ve huzunlerimizde ki guzelligin farkina kimler vardi kimler varamadi? Neydi ki aldigimiz her nefesin bedeli? Ve agirligi nekadar dir? Nedense aldigimiz bu nefeslerin birgun sona erecegini hic dusunmuyoruz. Zaten dusunsekte pek uzerinde durmuyoruz. Ölum bize okadar uzak ve yalanci ki. Caresizlik mi konmali bu son nefesin adi yoksam kurtulus mu tam anlamiyla kavrayamadim. Peki caresizlikse neye karsi caresizlik olmali? Kurtulussa neyin kurtulusu? Hersey masallarla baslarmis aslinda cogu zaman. En guzel olaylarin en guzel insanlarin en guzel vakitleri iceren masallarda okuyanlarin mutluluklari. Aceba bir masal yazsam, icimdekileri disardakileri biraz ordan biraz burdan alsam o masalima katsam icerik olarak bir mutlulugu tumleyebilirmiyim? Bir külkedisi olabilirmiyim? Her yasadigi olumsuzluklara ragmen uveyannesi ve kardeslerine bas kaldirmayan kalbini daima guzel tutan külkedisi’nin guzel son’unu bulabilirmiyim? Kralin satosunda baloya adim attigimda o guzel gozlu prensin gozlerine dalmak aceba nefes alip vermelerimi unutturabilir mi bana? Butun gece onun kolarinda dans etsem de o dansin bir sonu olmayacak mi?? Alinan her nefesin bedeli gibi o dansinda bedeli huzun mu? Ilk bakista delice asik olup cilginca sevgiyi danslarda ifade etmenin ayriligi nedense masallarda bile bir sonu olmaktadir. Gece karanlik coktugunde butun gizliligiyle bir ayriligin da huznunu icinde gizleyecektir nede olsa. …
Bir masalda ben yazmistim zamaninda.
Aslinda cok cocuksu saf temiz ve cikariz bir masaldi. Okumasi cok guzeldi.
Okadar guzeldi ki binlerce kez tekrar tekrar okusam bikmiyordum.
Her okuyusumda gozlerimde yildizlar parlardi. Yanaklarima gamzeler konar icime bir gunes dogardi.
Oyle guzeldi benim masalim. Okadar guzeldi ki iste.
O masali yazmak uzun yillarimi aldi. Basinda buyuk bir heves sonu ise yorgunluk ve hucran ama guzeldi.
Zaman zaman yazmak canimi yaksa bile yazmaya devam ediyordum.
Bitsin istemiyordum hic.
Aslinda yeri geldiginde bitsin istedigim oldu ama bitiremiyordum. Bitsin istemekle bitirememek ne kadar farkli bilseniz.
Masalimda iki asik vardi. Biri karalik dunyanin kara sovalyesi digeri ise pembe dunyanin prensesi.
Ilk basta dusunmustum.bir prensesle bir sovalye bir araya hic mi hic gelebilir mi die?
Gelemezdi biliyordum.
Getirmemek icinde ugrassamda beni dinlemediler ve biraya geldiler.
Yeri geldi gulduler yeri geldi agladilar beraber. Sevincleri huzunleri, sevgileri asklari nefretleri hepsi birbirini tamamladi.
Yeri geldi ayri dustuler. yeri geldi hic bir zaman birbirlerine olamayacaklari kadar yakin oldular.
Ve bu masal uzadi uzadi.
.uzadi ve uzamak istedi.
Ama bu masal diger masallara benzesin istemedim.
Artik bitiriyorum seni masal dedim direndi. Bitmek istemedi.
Sovalye artik ölmelisin dedim yarasiyla ayakta kaldi ölmedi.
Prenses seni baska birine yar edecegim dedim sustu.. hayir diyemedi. Caresizdi ama sessiz cigliklariyla oda kendince savasmak istedi ve savasti.
Sovalyesi yaralanmisti. Yaralayan sensin ey prenses masali bitirirsen dinecek sovalyenin acilari dedim masumca gozlerime bakti.
Sovalye bitirme dedi ve bana bakarak seslendi:
” son söylediklerin ve ısrarla üzerine gitmen kırbacından ve daha doğrusu ucunda çelik çengeller olan kırbacından ne derece memnun olduğunu gösteriyor.
bunu haricinde kafamı çevirip sana artık vurma dememin de bi faydası olacağını sanmıyorum.
zira çelik çengellik kırbacı vurmanın hazzını bir kere almışın artık bundan sonra yapma dememin sana daha çok haz vereceğine eminim
bu yüzden bunun yerine asil bi sukunetle ne zaman yorulacağını bekliyorum
yada ben ne zaman bütün kanımı dökeceğimi bekliyorum.
Gozumun altindan sovalyeye baktim. Birde prensese.
Prenses agliyordu.cani yaniyordu. Sovalyesi kaniyordu oda kaniyordu.
Prensese bitirecegim dedim agzini acti dudaklari titredi hayir diyemedi. Bitiriyorum prenses dedim gozlerini yumdu gozyaslari yanagina dokuldu.
Bitiriyorum sovalye dedim birsey diyemem senin kararin dedi.
Sen masal bitiriyorum seni dedim oda sustu.
Sovalyesi hayir dememisti. Prensesi yorgundu caresizdi. Kendi ise kararmisti.
Bitiriyorum dedim. bitiyorum dedim..
sen sovalye artik ölmelisin öl..ve sovalye öldu.
Ey Prenses seni baskasina yar ettim omur boyu onunlasin dedim o baskasinin oldu.
Ve masalin sonuna bir kara nokta koydum.
Masal masal oldu ve masallarda kaldi..
kalmaliydi cunku asiktim..ve acilari dindirmeliydim!
"Aglama Bebegim..ben hala seni seviyorum"
artik masallar dinlemiyorum. hayllerimde yok. bu yasam bu hayat gibi masallarda hayallerde eski safligini ve guzelligini kayip etmis durumdalar..veya yasamda masallar hayallerde guzel bir degisen ve safligini kayip eden benimdir? bilmiyorum… bildigim birtek sey icimde ki cocuga ulasamadigim. bazen ses veriyor hey deli kiz ben hala buradayim tut elimden kaldir beni diye..ama nedense el uzattigim an aramizda ki mesafe biraz daha buyuyor… birgun tamamen mesafenin acilmasindan ve onun kayip olmasindan korkuyorum.