| | Denedim... Çok denedim... Bir türlü beceremedim... Söktüm, koparttım, attım... Bir aşkı en ücra köşesinde yaşadım... Bir gecenin koynunda bıraktım beni ve içimdekileri. Çıktım sokaklara, koştum, soluk soluğa kaldım, bir köşeye çömelip ağladım... Üzerime boşalan gökyüzüne inat, daldım caddelere, kaçtım her ışıktan, saklandım karanlıklara... Kaçtım... Durmadan, ölümüne kaçtım tüm hasretlerden, bütün özlemlerden, arkama bile bakmadan...Ama başaramadım... Bir aşkın en dipsiz kuyusunda yaşadım... Ne bir damla sevgi değdi, ne de bir damla aşk dudaklarıma seninkinden başka... Sonra kapkara bir geçmişin gözyaşlarıyla boğuldum, yutkunurken boğazıma takılan o iki kelimeyi bile tüküremedim... İçimi kemiren, titreten o karşı koyulmaz hissi tek başıma göğüsledim. Kalbimin içinde hapsettim, sadece damarlarımda dolaşmasına izin verdim... Aşkı senle birlikte bir yere sakladım, yeşil bakışlarından kaçırdım... Ne sen onu gördüğünde tanıdın, ne de o seni... İkiniz bende iki yabancı gibi, dipdibe, omuz omuza, yan yana yaşadınız farkına bile varmadan... Yaşadığınız aslında bendim, koynuna girdim, en koyu acıların, en ağır sancıların, ama ne sana ne de ona hissettirmedim... Sonra ben direndim, istedim, acı verdi bazen, bazen de keder, ama ne senden ne de ondan vazgeçtim... İki yabancıydınız benliğimde birbirinize, ama ben her ikinize de çok tanıdık ve bir o kadar da sadık kaldım... İçim acıdı, bağırmadım, kalbim yarıldı, kanamadım, bedenim isyan etti, bırakmadım, ben bu aşkı senden habersiz ondan habersiz kendimde yaşadım... Bir ömrü bu sırrın içine sakladım | |
