| Gecenin sabaha uyandığı bu vakit, ince bir rüzgar örtüyor yürek sızılarımı. En çok, karanlıktan korkuyorum. Çünkü bana en yakın olduğun ve içimdeki ateşin en çok körüklendiği zaman dilimi… Karanlıklar…
Sevmiyorum kış mevsimini, sırf geceleri uzun diye. Ağrılarım erken başlayıp, geç bitiyor. Aslında, gündüzü uzun olan temmuzu da sevemiyorum. Bütün kayıplarımı temmuzda verdim ben. Sende dahil…
Bilmiyorsun işte, sensizliğin saçmalamalarında avutuyorum kendimi...
Zaman zaman bir hayal perdesi düşüyor, donup kalan bakışlarıma. Dalıp gidiyorum… Bir başka diyarda, bir başka yazgıyla buluyorum seni. Hoşuma gitmiyor diyemem… Bir an olsun yanımda beliren hayalin dahi, mutlu olmama sebebiyet verebiliyor. Perde kalkınca, gerçeğin soğuk sahnesinde buluyorum kendimi. Uyan diyorum vücuduma… Oysa bitmesini hiç istemiyorum.
Yıllar üst üste binse de sensizliğin harmanında; ben, gelebilme ihtimalini canlı tutmaya çalışıyorum. Tek tesellim, belki bir gün bu kapıyı çalman… Buna hazır olmalıyım. Seni, ilk günkü gibi güllerle karşılamalıyım. Derin bir nefes almalıyım, hasret kaldığım kokundan, en ücra hücrelerinden . Ancak, gelmeden önce muhakkak haber ver olur mu? Gerisini kaldırmaz, ne bu yürek, ne bu beden…
Ve gelirsen eğer, mutlaka temmuzda gel. Eylülde değil… |