| Küskün gönül
Her şey ne kadar da değişti.
Oysa hiçbir zaman küsmemişti böylesine bu gönül sana
Böylesine darılmamiştı bu sarı güller o gözlere
Kalbim hiç böylesine savrultulmamıştı geceye
Hiç,hiçbir zaman yaşamadı bu gönül doyasıya
Bu gözler hiç sarhoş olmadı ilkbaharda.
Oysa öyle sevdi ki bu gönül seni
Öyle derin yaşadı ki o gözlerin parlayışını
Ama sende hep yanıldı bu küskün gönül
Yine sisli bir gecenin pusunda kayboldu
Oysa sığındığı bir dostluk kalmıştı ki
O da senle beraber gecenın çığlığında boğuldu. |