Yarım kalmış bir şiirin yorgunluğu sararsa bedenini
Unutulmuş bir şarkının yalnızlığı çökerse yüreğine
Gizli kalmış bir suskunluk haykırış olursa dudaklarında
Sancılı bulutlar dolaşmaya başlarsa ufkunda
Tüm maviler büyüsünü kaybederse gözlerinde
Duyguların isyan bayrağını çektiğinde
İçini dökecek bir dost
Başını dayayacak bir omuz aradığında
Ben geleyim aklına

Yağmurlu gecelerde hüzünlenip ağladığında
Buğulu camların ardında hayller kurduğunda
Bir an için zaman durduğunda
Tarifsiz bir korku benliğini sardığında
Fırtınalı denizler gibi dalgalandığında
Nihayetsiz koşuşturmacaların sonunda yorulduğunda
Gidecek yerin kamayıp umutsuzluğa kapıldığında
Ben geleyim aklına

En taze umutların bir gün solduğunda
Yüzündeki çizgiler aşikar olduğunda
Sevda kuşları uçup dalların öksüz kaldığında
O bahar gözlerine ayaz vurduğunda
Bağın ortasında gül kokusuna hasret kaldığında
Ben geleyim aklına

Nedenini bilmediğin bir öfkeyle sarsıldığında
Gönül saratına koyduğun soytarılaştığında
Meğer gözlerim körmüş deyip
Binbir ah ile başını taşlara vurduğunda
Hiç terketmeyecek sandığın el olduğunda
Rüzgarın önünde yaprak misali savrulduğunda
Yanaklarından süzülen yaşlar yüreğini yaktığında
Tertemiz hayallerin acımasız bir celladın
Tek darbesiyle darağacında sallandığında
Ve yapacak hiç birşey kalmadığı bir anda
Ben geleyim aklına