| Ynt: ARTIK BIRAK BENİ :(
Gidiyor(d)um...
Vazgeçmiştim hayatı sorgulamaktan, beynimi kemiren gelgitlerde boğulmaktan karaya ulaşamaz olmuştum. Sürükleniyordum her dalgada ve tutunacak bir sandalım yoktu bu boşlukta. Gitme düşüncesi gözümü o kadar bürümüştü ki; yüzüme vuran güneşi göremiyordum.
Fırtınalar koparken karanlığımda,
Sağlıklı düşünemiyordum umutsuzluğumla.
Gidiyordum...
Artık düşündüklerimi uygulama zamanı gelmişti. Hayallerim bana kucak açmışken, bu kez çaresiz gözlerle bakmayacaktım.
Kasvetli ve uzun bir yoldu benimkisi,
Gitmek mi kalmak mı, çözüm hangisi?
IşıkLar sönmüştü, gidiyordum...
Önce birkaç damla göz yaşı aktı hayallerimden. Hani hep kurduğum ama her defasında beni terkeden hayallerimden. Sonra bir titreme sardı bedenimi. Gözlerim kararıyor, soğuk terler döküyordum.
Yüreğimde sızlayan derin yaran,
Ve bileklerimden akan kan.
Korkuyla beni izlerken sen,
Yavaş yavaş uzaklaşıyordum bu dünyadan ben.
Gidiyordum...
Odam çaresizlik kokuyor, umut düşlüyordu. Bana ait olan tek şey oyken, o bile beni tanımıyor, benliğimi - yaşanmışlığımı hatırlayamıyordu. Hani bir aynam vardı, bakışlarımdan en çok nasibini alan. İşte artık onu görmeye bile korkar olmuştum. Çünkü; yoktum, orada da yoktum. Kendimi bulamıyordum.
Bir sis kaplamıştı her yeri, zamanım gelmişti.
Bedenimden ayrılıyordu, artık ruhum da yoktu,
Biliyorum, bu kadar yaşam bana çoktu.
Gidiyor(d)um...
Her yer kan olmuştu, kemiklerimi görebiliyordum. Ellerim, hayallerim ve artık ruhum da bırakıyordu beni. Evet terkediliyordum...
Serin bir yaz gecesiydi. Geç kalınmış bi hesabım vardı bu hayatla, onu vermeye gidiyor(d)um... |