Herşeyde biraz 2de1 - Tekil Mesaj gösterimi

**DiLrUbA** · #1 (**permalink**) 04-10-2006, 14:36

Bilir misin?.. Sensiz gelen kuş sütü eksik sofranın, yüreğimdeki sancılarını... Bilir misin?.. Sensiz kararan günün bedenimdeki tarifsiz yangınlarını... Bilir misin?.. Sensiz atan şafakların ruhumdaki tahammülsüzlüğünü ve yine bilir misin?.. Sensiz aldığım nefesin, cehennem ateşini bile kavurduğunu...
Burada bir gün daha soldu takvimden, burada ömürden bir gün daha sensiz koptu gitti... Bilir misin?.. Ey!.. Sevgili, sensizliğin şehre akşam çöktüğünde ki öksüzlüğünü yada yitik bir yüreğin, yokluğunda Ankara’nın bulvarlarının, kaldırım taşlarına düşüp düşüp yerden nasıl kalktığını, ya tükenişimi bilir misin?..
Ankara bugün yine yetim, biçare... Tamamen mağlup, bir savaştan geriye ne kalırsa, ne kalmışsa aynen öyle... Yani görüntü birkaç talebenin, güzel kiralık bir vakti, birlikte geçirdikleri anın sonrasındaki bağbozumunun ta kendisi... Anlıyorsun değil mi?..
Aşk olsun bee!.. hayat, bir çift yüreğe bahşedilen kısa bir çizgideki, sayılı günlerimizin mutluluğunu çok gördün ya...
Açıklarda alabora olmuş küçük bir teknenin, asi yürekli kaptanı gibiyim, ben teknemi azgın suların koynuna hiç bırakmadım, bırakmamda, bu bana, bu benime mal olsa da... Şimdi Ankara kazan ben kepçe, birlikte çiğnediğimiz caddelerin üzerindeki ayak izlerini arıyorum, hem de pusulasız ve çizilmemiş yani rotasız... Nereye düşersem oraya doğru...
İçim sıkılıyor, en az yüreğinin şu anki ruhuna hükmettiği, arsız direniş kadar... ve düşünemeyeceğin kadar hayata yılgınım...
Bugün gazetede üçüncü sayfa haberlerine göz gezdirirken bir trajediye gözlerim takıldı. Genç daha on altısında bir kız, babasının silahı ile intihar etmiş, ilk kurşun sıyırmış, ikincisi beyninde infilak etmiş... Geride kalan birkaç satırlık mektup “SUÇUM SADECE SEVMEKTİ, HAKAN’A SORUN O BİLİR” demiş... ve geride gözü yaşlı bir aile... Tuhaf değil mi?.. Körpe bir yürek dayanamamış işte, yani biz can taşıyan iki yaban diyarın aşk çocukları nasırlaşmış bir canın yoksa yüreğin mi?.. kahramanlarıyız?.. Ne yani, biz taşmıyız?.. Ne yani ben... ben... ben... “İNSAN DEĞİLMİYİM?..”
Neyse, bilir misin?.. Ey!.. Sevgili, sensiz doğan güneşler, batan günler ne ızdıraplar içersinden geçiyor, yine sensiz günler doğar mı?.. Yine “UMUT UMUTLAR VARMI?.. YARIN DOĞARMI GÜNEŞ?..” Haa!.. Sevgili doğar mı?.. Söyleeeseenneee!... Susmaaasaaanaaa!..
Bilirim duvarlar, taşlar, dağlar gelirde dile, sen yine susar susar, susarsın... Peki öyle olsun, orda sen burada biten ben... Acep senede bir gün görmek nasip olur mu?..
Özlemimsin....
ALINTI