Körpe umutları acılara bölmüşüm
Yaprak düşmüş ağaca küsmüşüm
Ben hüzün kentinde bin kez ölmüşüm
Güneş yarın doğmuş ne çıkar
Çok sevdim anlar sandım
Nasılda bir çift göze kandım
Kar yağarken ben ayrılığa yandım
Bahar ansızın gelmiş ne çıkar
Bu ayrılık istilası kanımı sarınca
Sonu gelmişti bu resitalin kanımca
Bir kahkaha atıp yüzüme bakınca
Bırakma beni demişim ne çıkar
Unuttu gitti bak sonunda
Cinayetim oldu “hoşçakal” tek satırda
Belki bir gün canı yanar onunda
Ben görmüşüm ne çıkar