bu sabah uyandım
dün sabah da yarına uyandım …dün…
alnımı daldırdığım çeşmeden
bir damla kan geldi yüzüme çaldım
sonra bir damla her damla ardınca
ne çok kan tortusu büyümüş
yüzümüzün silik Katmandu haritalarında
yanımda tanıdık bir tabut açılıyor sonsuzluğa
içinde paslı ayna yatıyor
gözlerimi akıtıyorum eğilip baktığımda
bin bir parça ve o ayna sil baştan kırıldığında
yeni bir yüz çiziyorum kendime körlüğüm(üz)
acizliğim(iz), zavallı hissiyatsızlığım(ız) karşısında
kaç bin kişilik yanmış şehir gömütü gizli içimde
kadınlığım, erkekliğim, analığım…
sözcüklerimi sığdıramıyorum kalabalıklara
solucanlar boyutunda ıssız mezarlıklarıma
hutbeler halinde geliyorlar küçük tanrılar
şiirin sahibini bulamalardayım…orada mısın ?
bugün de zigguratlarda arayışım sürüyor : yine ses yok!..
gün yalan, gün zifirî mahşer provası
yılanların beline kemer diye sarındığı
memelerimden çarmıha gerilmiş kederin adı mıyım ben ?
kutusunda kara bir lekenin gizlendiği
devşirilmiş bakır kısrak mı ?
düşük o cenini sarıyor kollarımda nur
saçlarımı hasırlarla örüyorken beyaz Musa
dizeler mırıldanıyor korobaşı
yağmurlarca doğmamış sancılarımın kulağına :
kara südü aklandırdı ak südüm
ak südüm düştü kara bir toprağa
ben aklığında karadım senin!..
tabut(umuz) her kırıldığında
çatladı kökünden
bölünerek can veren puslu ayna
ağlarken kum dibinde (hiç)kimsecikler