Etrafim karanlik…
etrafim siyah..
Ben yalniz .. ben isyankar…
Kucuk dunyamda yalniz, tek başina.. hasretli…
Duşlerim ve ben…
Dişardan mutlu gibi gorunup icinden yanarak kanayarak can cekişmeyi bilirmisin sen?
Peki en yakinin sana ne kadar mutlusun derken icinden gelen cigliklarin hesabini nasil sorarsin kendine?
Bagirmak , haykirmak istersin, hani sadece gozyaşlarini dokerek anlatirsin acini ama anlamas kimse!
Hani en yakinina anlatirken derdini, birden duraklarsin onun yuzundeki alayci halini gorunce…
Sen cevrende o kadar tanidigin varken yalniz kalmayi bilirmisin? Hissettin mi daha once…?
Agladin mi gecelerce, hickiriklarini sadece kendin duyarak!
Anlattin mi derdini, konuşmadan sadece gozleriyle yuzune bakan insanmişcasina anlayan kedine?
Hissettin mi , dinledin mi yureginin acisini?
Anlatmak istediysende , anlamayan insanlarin yuzundeki o şaşkinligi gorunce uzuldun mu?
Mutluluk denen şeyin ne oldugunu unuttugunu hatirladin mi?
Mutlu Olmaya calişirken icinden gelen o kusturcu aci tadi tattin mi ssen hic?!
Gulerken agladin mi?
Insanlarin mutlu oldugunu gorunce, gozunden dokulen yaşlarin nedenini sordun mu icine?
Peki cevap alabildin mi sorularina?
En yakin olan ailenin bile anlamadigi seni, anlatabildin mi yabanci ellere?
Bulabildin mi o cesareti.?
Haaalinde yaşattigin o insanla mutlu olmayi başarabildin mi?
Herkes sana deliymişcisine bakarken sen onunla konuşTun mu digerlerini onemsemeyip.?
Gitgide yok olmayi bilirmisin sen?
Yavaşca icindeki ‘ seni ‘ gebertmeyi yok etmeyi?...
Birini arayişlarin icinde , hergun ynei bir kafgayla umutlarini yok eden ailenle tartişmayi?
Icini bile onlara anlatmaya calişTiginda onlardan ters tepkiler alip, duşlerini bile soylemeye cesaretin olmadigini duşUndun mu hic?
Sadece ‘ gurur’ duyacaklari bir cocuk isteyip , senin ne duşUndugune aldirmayan bir aile nedir biliyormusun?
Onlarin oyuncagi gibi yaşamayi…
Onlarin istedigi gibi olmayi…
Kendi benligini yok etmeyi….
Neden her elime kalem aldigimda istemeden her yeri karalamamibilirmisin sen?
Neden biliyormusun???