| Ynt: Zararım Kendime !
Lütfen ne olur bırakma beni demiştin.
Odanın sıcaklığında düşünebildiğim tek şey sen değildin aslında
Düşünebildiğim odadan çıkıp gidebilmekti..
Son söyleyeceğim cümlemin, Üzülme biliyorsun Seni Seviyorum.. Olacağını sanmıştım
Kalbim kal diyordu, dur yapma gitme diyordu. Aynı sen gibi senin gibi söylediğin gibi..
Konuş benimle. Konuş bak konuşursan değişecek herşey.. yine affedilecek herşey
Tanrım.. O an sadece kısa bir anlık karar anı..
Ya hayatını avucuna vererek gideceğim, yada onunla kalıp beraber öleceğim..
O an'lar neden kısa olmak zorundaydı? olmuyormuş.. anlık kararlar dünyamı yıkıyormuş..
Hani diyordumya unutursun diye. Hayır, hayır unutulmuyormuş..
Kahretsin olmuyormuş işte.. Can Çıkıyormuş ama sen çıkmıyormuşsun içimden.
Sevilemiyormuş başka bir beden, Başka bir sen..
Bir şarkı söyle bana, ama ağlatmasın, haykırmasın senin yokluğunu
seni yüreğime gömdüm, ağlıyorum, sızlıyorum demesin tekrar öldürmesin beni..
Sev beni desin.. Yalnız kaldım demesin. işte bunu hiç ama hiç söylemesin..
Ne yapıyorsun acaba şu anda? bilmiyorum. bilemiyorumki..
Bilseydim yanında olurdumya zaten. Gözlerimin içinde olduğunu bilirdim..
Biliyormusun hiç gücüm kalmadı, bir merdivenini daha çıkamayacağım bu hayatın.
Ağlıyormusun acaba hiç? ben şu anda ağlıyorum.. ve söz verdiğim gibi her bir damlayı sana adıyorum..
Hiç gülmüyorum, gülümsüyorum. Ne kadarda sahte bir insanım. Hep gülümsüyorum insanlara..
Huzurum yok artık, Sabahlarım yok, gecelerim var acısına doyamadığım
Hatamı şimdi anlayabiliyorum. Yanılmışım.. Ben Seni seviyorum
Ucunda ölüm olsada Seviyorum. ama.. sanıyordumki belkide aşktan daha yüce birşey vardı.
"Özür diliyorum. şimdi buldum. aşktan yüce olan şey sendin.. ben ise seni bırakıp gidendim".. |