| Zararım Kendime !
Geçmişe bakıp ta çoğu zaman yaptıklarımdan pişman oldum.ama ilk defa seninle yaşayamadıklarıma pişmanım.hayatta yaşım dışı çok yol aldım . bir sürü insan tanıdım ama beni bana tanıtan yine sen oldun.seninle kaybettiğim ilkleri eskittim.şu sıcacık nisan günlerinde ağaçlar çiçek açıp insanlar cıvıl cıvılken,bende bu kadar sıcağı bile donduracak kadar soğuk bir tebessüm,dışı soğuk içi fırtınalı iki kişi yaşatıyorum bu bedende..yine sıkıldım eskimeyen aşkım,solmayan gülüm,hayatımın anlamı,acım,sessizliğim,göz yaşlarım en önemlisi bir tanem..
Odamın camında uçsuz mavilik seni bir gün bana getirir diye bekliyorum.kimseye haykırmıyorum içimde dindiremediğim özlemi.bir tek kendime bir de sahibi olan sana.etrafımda ki bir çok insan özlemin deki,kalbindeki kişiyle birlikte peki ya sen nerdesin?herkes mutlu niye ben değil..niye ben seninle veya sen benimle değil..korkuyorum seni kaybetmekten bir daha görememekten korkuyorum canlı bedenini..rüyalarım avutsa da beni dertlerin en gücündeyim..
Ne gözle görülür ne de sözlerle ifade edilebilir hissettiklerim..küçük ürkek bir çocuğum sevmeyi sevilmeyi heyecanları ilk defa yaşayan..ve sen güzel gözlüm sensin gülüşümün bakışımın kalbimin tek sahibi..
AŞK SOPASINI ÇEKİNCE NEFRET KILICINI ÇEKER!
|